هر موقع که کسی بخاد به کفاره روزه عمل کنه باید نیت کنه و اگه نیت نکنه باید دوباره کفاره رو انجام بده. برای همین انواع کفاره رو با هم بررسی می کنیم:

1. کفاره عذر: در شرایطی که مسلمانی به واسطه یه عذر مثل بیماری نتونه ماه رمضان روزه بگیره و عذر او  تا رمضان سال بعد ادامه داشته باشد باید کفاره ی عذر بپردازه، البته اگر بدونه تا ماه رمضان سال بعد ادامه داره می تواند بلافاصله بعد از ماه رمضان کفاره را پرداخت کنه.

2. کفاره تأخیر: در شرایطی که مسلمانی به واسطه یه عذر مثل بیماری نتونه ماه رمضان روزه بگیره باید تا قبل از ماه رمضان سال بعد روزه رو قضا کنه ولی اگه عذرش برطرف شده باشه ولی روزه رو تا قبل از ماه رمضان سال بعد عمدا قضا نکرده، باید علاوه بر اینکه روزه رو قضا می کنه به کفاره تاخیرهم عمل کنه که به عبارتست از یک مد طعام به ازای هر روز روزه. اما تاخیر چند ساله قضای روزه باعث افزایش کفاره نمیشه. یعنی اگه کسی از چندین سال پیش روزه قضایی به ذمه داشته باشه، کفاره هر روزه همون یک مد طعامه که باید بپردازه

3. کفاره عمد: اگه روزداری یکی از مبطلات روزه رو عمدا انجام بده باید به حکم کفاره عمد عمل کنه. برای انجام کفاره عمد بین دو راه مخیره. یا شصت فقیر رو هر کدام با یک مد طعام یعنی 750 گرم نان سیر کنه یا اینکه 60 روز روزه بگیره. البته بنابر احتیاط واجب باید 31 روز از 60 روز رو پی در پی روزه بگیره. اگه احیانا یک روزه در بین این 31 روز عمدا ادا نشه باید از اول روزه ها گرفته بشه مگه اینکه به واسطه یه عذر مثل عادت ماهیانه ناچاراً موالات روزه به هم بخوره که در اینصورت میشه بعد از رفع مانع، روزه های کفاره رو ادامه داد.

البته هر کس می تونه یکی از دو روش کفاره رو انتخاب کنه ولی نمیشه اونها رو با هم ترکیب کرد مثلا نمیشه 30 فقیر رو اطعام کرد و 30 روز روزه کفاره گرفت. ولی اگه کسی اول نیت کرده که 60 روز روزه بگیره ولی بعدا بخاد به جاش 60 فقیر رو اطعام کنه، اگه هنوز 31 روز روزه اولیه کفاره رو نگرفته میتونه روزه اون روز رو تکمیل کنه و بعد 60 فقر رو اطعام کنه ولی اگه 31 روز کامل گرفته شده دیگه امکان تغییر کفاره وجود نداره و باید بقیه روزه های کفاره رو بگیره.

4. کفاره جمع: اگه روزه داری با عمل حرامی روزه خودشو باطل کنه بنابر احتیاط واجب باید به کفاره جمع عمل کنه یعنی هم دو ماه روزه بگیره و هم شصت فقیر رو سیر کنه. البته لازم نیست که هر کدام از این 3 کفاره، فورا انجام بشه ولی نباید انقدر به تاخیر بیفته که از نظر بقیه به نظر برسه که داره در انجام کفاره، کوتاهی میشه ولی اگه چند سال هم از کفاره بگذره، چیزی به کفاره اضافه نمیشه. فقط کسی که کفاره 60 روز روزه رو انتخاب می کنه بنابر احتیاط واجب اگه بتونه باید تا قبل از ماه رمضان بعدی انجام بده.

اگه برای کسی کفاره واجب بشه ولی براش مقدور نیست که به کل دستور کفاره عمل کنه، کفاره ازش ساقط نمیشه. مثلا در کفاره عمد اگه کسی توانایی انجام 60 روز روزه یا اطعام 60 فقیر رو نداشته باشه باید به این دستور العمل عمل کنه:

1. هر تعداد فقیر که در توانش هست رو اطعام کنه 2. اگه امکان اطعام فقیر نداره باید 18 روز روزه بگیره ولی در این مورد لازم نیست که 18 روزه ی پی در پی باشه 3. اگه نمیتونه 18 روز روزه بگیره هر تعداد که می تونه روزه بگیره 4. ولی اگه نمیتونه روزه هم بگیره باید استغفار کنه ولی لازم نیست استغفار رو به زبان بیاره. که در اینصورت حتی اگه بعدا هم قدرت پیدا کرد که به کفاره عمل کنه دیگه واجب نیست به کفاره عمل کنه

اما اگه به کسی کفاره جمع واجب بشه و امکان 60 روز روزه گرفتن و اطعام 60 فقیر نداشته باشه، باید به هر تعداد که می تونه روزه بگیره و به هر تعداد فقیری که می تونه طعام بده.

البته اگه کسی توانایی انجام کفاره نداشته باشه، لازم نیست کس دیگه ای به جای اون انجام بده و کفاره هرکس فقط بر عهده خودشه. مثلا اگه کفاره به یک بانو واجب بشه، شوهر این بانو موظف نیست که کفاره خانمش رو پرداخت کنه و خانم هر وقت توانایی پیدا کرد باید به کفاره عمل کنه. و یا اگه کفاره به والدین واجب باشه فرزندان در قبال کفاره مسئولیتی ندارن و حتی از اصل مال والدین فوت شده هم نمیشه کفاره رو پرداخت کرد مگر بارضایت ورثه کبیر و از سهم اونها و یا اینکه والدین وصیت کرده باشن که از ثلث اموالشون در این جهت پرداخت بشه

اگه کسی بخاد برای کفاره روزه، اطعام کنه، اولا باید فقط فقرا رو اطعام کنه و ثانیا باید برای هر فقیر یک مد طعام در نظر بگیره. یک مد طعام یعنی حدود 750 گرم گندم یا جو یا یه وعده غذای معمولی که انسان رو سیر کنه. البته در مورد کفاره عمد باید 60 مد طعام به 60 فقیر داده بشه و نمیشه به یه فقیر چند مد طعام داد؛ مگه اینکه 60 فقیر در دسترس نباشن. ولی اگه کسی بدونه که فقیر طعام کفاره رو با خانواده خودش صرف میکنه، میشه به ازای هر عضو از خانواده فقیر، یک مد طعام در نظر گرفت و به فقیر داد؛ که در این صورت میشه برای بچه های کوچیک اون خانواده هم یک مد طعام کامل در نظر گرفت

ولی در کفاره عذر یا تأخیر میشه کفاره چند روزه رو به یه فقر داد ولی باید مراقب بود به هر فقیر هر مد طعام به صورت کامل پرداخت بشه یعنی مثلا اگه قرار باشه 3 مد طعام به دو فقیر داده بشه نمیشه به هر فقیر یک ونیم مد طعام داد .باید به یک فقیر 1 مد طعام و به فقیر دیگه 2 مد طعام داد.

البته میشه به جای غذا به فقیر پول هم پرداخت کرد ولی به شرط اینکه اولااین مبلغ بر مبنای قیمت شهری باشه که کفاره در اون پرداخت میشه  و ثانیا اطمینان حاصل بشه که پول صرفا برای خرید طعام صرف میشه وگرنه باید مجددا کفاره پرداخت بشه چرا که این مبلغ فقط میتونه برای اطعام صرف بشه و هیچ جای دیگه نباید اون رو خرج کرد

چند نکته: 1. بنابر احتیاط واجب، کفاره رو نمیشه به واجب النفقه داد. یعنی مثلا شوهر نمیتونه کفاره ای رو که به گردن داره به همسرش بپردازه حتی اگه همسرش فقیر باشه. 2. بنابر احتیاط واجب افراد غیر سادات نمی تونن کفارشون رو به فقرای سادات بپردازن و فقط سادات می تونن کفارشون رو به سادات بپردازن 3. اگه کسی بخاد کفاره همسرش یا کس دیگه ای رو بپردازه بنابر احتیاط باید از اون اجازه یا نیابت بگیره و بعد کفاره رو پرداخت کنه

در بعضی موارد، انجام مبطِلات روزه، منجر به ابطال روزه نمیشه و نیازی به قضا کردن نیست. این موارد شامل:

1. موقعی که چیزی غير از مايعات درون فضای دهان برده بشه و بی اختيار فرو بره، يا آب داخل بينى بشه و بى اختيار فرو بره.
2. موقعی که در ماه رمضان بعد از تحقيق يقين حاصل بشه که اذان صبح نشده و مبطِلات روزه انجام بشه و بعد معلوم بشه صبح بوده
3. موقعی که از روز فراموشی آب یا غذا خورده بشه
4. موقعی که كسى ملاعبه حلال کنه و مطمئن باشه که منجر به خروج منی نمیشه ولی تصادفاً خارج بشه.
5. موقعی که کسی در شب ماه رمضان جنب باشه و به خواب بره؛ ولى در همون خواب اول تا بعد از اذان صبح بیدار نشه.
6. موقعی که براى وضو آب درون دهان ریخته بشه و بى‏ اختيار فرو بره.

البته در موارد غیر وضو، اگه کسی بدونه به واسطه مضمضه کردن، آب از حلق پایین میره نباید مضمضه کنه و به صورت کلی مضمضه کردن زیاد آب برای روزه دار مکروهه ولی اگه کسی این کار رو انجام داد باید بعد از مضمضه، آب رو به صورت کامل از دهان خارج کنه، برای همین بهتره 3 مرتبه آب دهان رو بیرون بریزه

بعضی موارد هم روزه از انسان ساقط میشه و نیازی نیست انسان روزه رو قضا کنه. این موارد شامل:

1. مواقعی که کسی در زمان روزه های واجب معین دچار جنون بشه، روزه های حین جنون قضا نداره
2. کافری که بعد از بلوغ مسلمان بشه، روزه های زمان کفر قضا نداره، مگه اینکه مسلمانی مرتد بشه و بعد دوباره مسلمان بشه که در اینجا باید روزه های زمان ارتداد قضا بشه
3. روزه ی روزهایی که در حالت کما بوده
4. اگه کسی بیهوشی غیر عمد مثل بیهوشی جراحی بشه، روزه های زمان بیهوشی قضا نداره ولی اگه بیهوشی عمدی باشه یعنی بدون عذر و به واسطه دارو اتفاق بیفته بنابر احتیاط باید روزه ها رو قضا کنه
5. اگه روزه داری دچار مستی بشه، حتی اگه ماده مست کننده اشتباهی یا برای معالجه خورده بشه باید روزه رو قضا کنه. حتی اگه قبل از مستی نیت روزه کرده باشه و در حالت مستی روزه رو تمام کنه باز بنابر احتیاط واجب باید روزه رو قضا کنه

اگه کسی در ماه رمضان روزَش قضا بشه، باید تا قبل از ماه رمضان سال بعد قضا کنه، و اگه کسی تا ماه رمضان سال بعد فراموش کنه روزه قضا بر گردن داره، بنابر احتیاط واجب هم باید روزه رو قضا کنه و هم باید یک مد طعام به فقیر بده.

در شرایطی هم که کسی بدون هیچ عذری قضا رو تا سال بعد به جا نیاره، هم قضا به ذمش خواهد بود و هم کفاره. حتی اگه انقدر در گرفتن روزه قضایی تعلل کنه که وقت تنگ بشه و اون موقع به واسطه یه عذر مثل بیماری، نتونه روزه بگیره باز هم قضا و هم کفاره بر ذمش خواهد بود ولی اگه تنگی وقت به واسطه کوتاهی نبوده باشه اما بعد عذری به وجود بیاد، کفاره واجب نیست و فقط باید روزه رو قضا کرد. ولی اگه کسی ماه رمضان روزَش قضا بشه و تا سال بعد به واسطه عذری مثل بیماری نتونه روزه بگیره، دیگه لازم نیست روزه های ماه رمضان سال قبل رو قضا کنه و فقط باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بده. و اگه این بیماری چند سال طول بکشه، زمانی که بهبودی حاصل بشه اگه فرصت قضای روزه های ماه رمضان سال آخر باقی مونده، باید اون روزه ها رو قضا کنه و برای هر روز از روز هایی که نگرفته یک مد طعام به فقیر بده

اما اگه کسی به واسطه عذری مثل مسافرت، که از ماه رمضان تا ماه رمضان سال بعد طول کشیده، نتونه روزه های قضای ماه رمضان رو قضا کنه، بنابر احتیاط واجب، هم باید روزه ها رو قضا کنه و هم یک مد طعام به فقیر بده .البته اگه کسی روزه قضایی به گردنش باشه و فرصت قضا کم باشه، دیگه نمیتونه توی اون فرصت مسافرت کنه چون که نمیشه توی سفر روزه قضای ماه رمضان رو به جا آورد و اگه کسی در این حین مسافرت کنه مرتکب حرام شده و بعدا هم باید روزه رو قضا کنه و هم کفاره تاخیر رو بپردازه

خانم های متأهل لازم نیست برای روزه های ماه رمضان و یا روزه های قضا که فرصت دیگه ای برای قضا نمونده از شوهرانشون اجازه بگیرن، اما در مورد روزه های مستحبی و روزه های قضایی که بعدا فرصت قضا کردن هست، اگه روزه گرفتن خانم مزاحم حقوق شوهرشون باشه نمی تونن بدون اجازه همسرانشون روزه بگیرن. ولی اگه بدون اجازه روزه گرفتن و بعد از ظهر همسرشون تقاضا کرد که روزه رو افطار کنن دیگه نباید روزه رو افطار کنن.

اگه کسی شک داره که روزه قضایی داره یا نه، می تونه روزه مستحبی بگیره ولی اگه مطمئنه روزه قضایی به ذمش هست دیگه نمی تونه روزه مستحبی بگیره ولی می تونه روزه مستحبی رو نذر کنه و بعد روزه نذری بگیره به شرط اینکه فرصت برای به جا آوردن روزه های قضایی رو داشته باشه یعنی مثلا اگه 10 تا روزه قضایی داره حداقل 10 روز تا ماه رمضان فرصت داشته باشه که روزه ها رو قضا کنه. همچنین اگه کسی روزه قضایی داشته باشه می تونه به نیابت از کس دیگه ای روزه استیجاری بگیره

ولی ممکنه گاهی تعداد روزه های قضایی انقدر زیاد بشه که تعداد دقیقش فراموش بشه، اینطور مواقع میشه به حداقل تعداد اکتفا کرد مگه اینکه فراموشی تعداد اونا از روی سهل انگاری باشه، یعنی کسی تعداد روزه ها رو می دونسته اما از روی سهل انگاری فراموش کرده که چند تا روزه قضا باید بگیره، در اینصورت باید بنابر احتیاط واجب، حداکثر تعداد روزه ای رو که فکر میکنه به گردنش هست در نظر بگیره

در مواردی هم که قضای چند ماه رمضان بر ذمه هست و فرصت برای انجام قضای روزه های ماه رمضان آخر وجود داره، میشه قضای روزه ی هر کدام از ماه های رمضان رو گرفت ولی اگه فرصت برای قضای روزه های ماه رمضان آخر تنگ بشه، باید اول روزه های ماه رمضان آخر گرفته بشه

اگه کسی در حالیکه نماز یا روزه قضا به گردنش هست از دنیا بره، پسر بزرگتر اون موظفه که قضای روزه ها و نماز هاش رو به جا بیاره . اما اگه پسر بزرگتر مطمئن نیست که والدینش قضای روزه بر ذمه دارن واجب نیست براش روزه قضا بگیره ولی اگه اجمالا بدونه که یه مقدار روزه ی قضا به ذمه شون بوده باید به اندازه ای که مطمئن هست روزه ها رو قضا کنه. اما در شرایطی که کسی به واسطه عذر شرعی مثل حیض، روزه ماه رمضان رو نگرفته و تا قبل از ماه رمضان سال بعد موفق نشه اون ها را به جا بیاره و از دنیا بره، لازم نیست پسر بزرگتر اون روزه ها رو قضا کنه

به طور کلی احکام اسلامی به 5 دسته تقسیم میشن

1. واجبات: یه سری از اعمال که یک مسلمان موظفه انجام بده مثل نماز، روزه و حج
2. محرمات: مجموعه کارهایی که یک مسلمان باید از اون ها اجتناب کنه مثل دروغ گفتن یا غیبت کردن
3. مباحات: کارهایی که انجام دادن و انجام ندادنشون گناه یا ثوابی نداره
4. مستحبات: یه سری از اعمال که انجام دادنشون ثواب داره ولی انجام ندادنشون گناه نداره مثل صدقه دادن
5. مکروهات: مجموعه اعمالی که انجام دادنشون گناه نداره و انجام ندانشون بهتره مثل خوردن غذای داغ.

در شرایطی که مومنی روزه گرفته یه سری از کارها که در شرایط عادی مباح یا حتی مستحبه برای اون مکروه میشه.

مکروهات روزه داری عبارتند از

1. ریختن دارو در چشم و یا انفیه کشیدن البته برای کسی که مطمئن نیست مواد به حلقش برسه. اما اگه کسی یقین داشته باشه که دارو به فضای حلقش می رسه و فرو می ره نباید قطره رو بریزه یا انفیه بکشه و گرنه روزش باطل میشه.
2. سرمه کشیدن در صورتیکه مزه یا بوی سرمه به حلق برسه.
3. انجام کارهایی که باعث ضعف می شه مثل استحمام، خون دادن، دندان کشیدن، یا هر کاری که سبب خون آمدن از دهان و ضعف بشه
4. بوییدن گیاهان معطر
5. بنابر احتیاط نشستن بانوان در آب
6. بنابر احتیاط استعمال شیاف دارویی
7. خیس کردن لباسی که بر تن هست
8. مسواک زدن با چوب تازه.
9. اعمالی که شهوت را تحریک میکنه. البته به شرط اینکه تحریک، به قصد بیرون آمدن منی نباشه وگرنه روزه باطل میشه.

همه کسایی که در سفر نمازشون شکسته می شه، روزشون هم باطل میشه. مگر اونایی که در سفر نمازشون کامله مثل افراد کثیر السفر، که به این افراد واجبه توی مسافرت هم روزه بگیرن.

مسافرت در ماه رمضان با این که حرام نیست، ولی اگه برای فرار از روزه باشه مکروهه. علاوه بر این اگه کسی تصمیم داشته باشه هر روز ماه رمضان مسافت شرعی رو طی کنه و روزه خودشو باز کنه کثیر السفر به حساب میاد و همه روزه هاشو باید بگیره. اما کسی که نمیدونه روزه مسافر باطله و بعد از افطار متوجه بشه که در سفر نمی تونسته روزه بگیره، روزش صحیحه ولی اگه در بین روزه بفهمه که در سفر نمی تونسته روزه بگیره روزش باطله. همچنین اگه کسی فراموش کنه مسافره یا فراموش کنه که روزه مسافر باطله و روزه بگیره، در هر دو صورت بنابر احتیاط واجب باید مجددا روزه رو قضا کنه.

البته هر مسافرتی روزه رو باطل نمی کنه. اگه کسی قصد بکنه 10 روز در جایی اقامت می کنه باید روزه بگیره و حتی اگه یه روز بعد از ظهر تصمیم بگیره که قبل از اتمام 10 روز از سفر برگرده روزه های گرفته شده در سفر تا اون روز درسته ولی دیگه نمی تونه توی ادامه سفر روزه بگیره.

همچنین در مواردی که روزه دار بعد از اذان ظهر به سفر بره روزش صحیحه و نمیتونه افطار کنه. ولی اگه روزه دار قبل از ظهر به سفر بره و هنگام اذان ظهر هنوز در سفر باشه روزش باطله اما باید مراقب باشه نباید قبل از اینکه به حد ترخص برسه روزه خودشو افطار کنه و اگه پیش از حد ترخص روزه خودشو باز کنه علاوه بر قضا، کفاره هم واجب میشه. مگه اینکه اون لحظه فراموش کرده باشه که روزست یا فراموش کرده باشه که قبل از حد ترخص نمی تونه روزشو باز کنه یا اینکه کلا ندونه نباید قبل از حد ترخص روزشو باز کنه که در اینصورت کفاره واجب نمیشه.

همچنین اگه کسی بعد از اذان ظهر به وطنش برگرده نمی تونه روزه بگیره.

اگه کسی روزه نذری به ذمش باشه، نمیتونه توی مسافرت روزه نذر بگیره و حتی اگه نذر بکنه که توی سفر روزه بگیره یا نذر کنه که روزه بگیره چه در سفر و چه در حضر، باز نمی تونه در سفر روزه بگیره و حتی این نذر اشکال داره. حتی اگه کسی نذر کنه که یک روز معین مثل نیمه شعبان روزه بگیره بنابر احتیاط واجب نباید اون روز به مسافرت بره و اگه به سفر بره، اگه براش ممکنه باید جایی 10 روز توقف کنه که بتونه به نذرش عمل کنه

علاوه بر روزه های واجب، همه روزه های  مستحبی هم در سفر باطله مگه روزه حاجت که مختص مدینه منوره ست و با اقامت های کمتر از 10 روز هم میشه این روزه رو گرفت. البته روزه حاجت باید 3 روز پیاپی و بنابر احتیاط واجب روزهای چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه گرفته بشه.

اما با پیشرفت تکنولوژی، خیلی از سفرها از جمله سفر به مکه و مدینه بوسیله هواپیما انجام میشه برای همین ممکنه با سرعت بیشتری از تغییر وقت محلی، جا به جایی صورت بگیره؛ در این صورت اگه کسی بعد از ظهر به سمت منطقه غربی پرواز  کنه و صبح همون روز به مقصد برسه باید تا اذان مغرب به وقت مقصد از مبطِلات روزه اجتناب کنه ولی اگه مسافری صبح پرواز کنه و قبل اذان صبح به وطنش برسه مجددا تا قبل از اذان صبح می تونه بخوره و بیاشامه ولی به محض اذان باید اجتناب کنه و روزه شو بگیره و اگه کسی روز آخر ماه رمضان به جایی سفر کنه که هنوز ماه رمضان به پایان نرسیده یا بالعکس زودتر عید فطر شده، باید تابع وقت محلی باشه. حتی اگه مجموعا بیش از 30 روز یا کمتر از 29 روز روزه بگیره

چند گروه از مسلمانان، می تونن روزه نگیرن:

اول از همه دختران و پسرانی که هنوز به بلوغ نرسیدن. البته اگه دخترانی که تازه به سن بلوغ رسیدن، توانایی روزه گرفتن ندارن می تونن روزه نگیرن. حتی اگه تا ماه رمضان سال بعد هم توانایی روزه گرفتن پیدا نکنن، لازم نیست روزه ها رو قضا کنن و فقط باید به ازای هر روزه یک مدطعام به فقیر بدن.اما اگه دختری توانایی روزه گرفتن داشته باشه ولی به اجبار والدین روزشو افطار کنه، باید بعدا روزه رو قضا کنه ولی بنابر احتیاط کفاره عمد به عهده والدین دختر خواهد بود.

دومین دسته ای که بهشون واجب نیست روزه بگیرن سالخوردگان هستن. البته نه همه سالخوردگان. فقط اون هایی که روزه گرفتن براشون سختی زیادی داره. حتی اگه بتونن بعد از ماه رمضان توی یه فصل ملایم روزه بگیرن ، باید بنابر احتیاط روزه رو قضا کنن ولی اگه تا سال بعد نتونن روزه بگیرن، دیگه لازم نیست روزه رو قضا کنن و فقط به ازای هر روزه ای که نگرفتن باید یک مد طعام به فقیر بدن

سومین گروهی که میتونن روزه رو ترک کنن زنان بارداری هستن که روزه گرفتن برای خودشون یا برای جنین ضرر داره. در اینصورت اگه روزه برای خودشون ضرر داره فقط بعدا باید روزه قضا بشه البته اگه تا سال بعد هم نتونن روزه بگیرن قضا هم نداره و فقط باید کفاره بدن. اما اگه روزه زنان باردار برای جنین مضر باشه باید بعد از وضع حمل، هم روزه رو قضا کنن و هم کفاره بپردازن

چهارمین گروهی که روزه گرفتن اونها واجب نیست بانوان شیر دهی هستن که روزه یا برای خودشون ضرر داره یا برای فرزندشون. حتی اگه روزه برای فرزندشون ضرر داره، اگه روزه بگیرن روزشون اشکال داره ولی هر موقع بتونن هم باید روزه ها رو قضا کنن و هم کفاره یه مد طعام بپردازن . اما اگه روزه برای خودشون ضرر داره هر موقع بتونن فقط باید روزه رو قضا کنن حتی اگه تا سال بعد هم نتونن روزه بگیرن قضا هم نداره و فقط کفاره داره.. البته اگه مادر شیر ده بتونه کسی رو پیدا کنه که بدون اجرت و بدون منت به کودکش شیر بده، بهش واجبه که روزه بگیره